วันพฤหัสที่ 27-9-50 เป็นวันที่ลูกผมหยุดเรียนเพื่อสลับสอบระหว่างเด็กโตและเด็กเล็ก เด็กเล็กต้องหยุดวันนี้เพื่อสอบวันพรุ่งนี้ และวันนี้คือวันที่ผมงลางานมาเพื่อดูแลและติวหนังสือให้ลูก แทนภรรยาที่เผอิญวันนี้ต้องออกไปพบลูกค้าทั้งวัน (ปกติก็ทำงานอยู่ที่บ้านเป็นส่วนใหญ่!!!)

มีอัศจรรย์เกิดขึ้นกับผมในเช้าวันนี้มีหลายเรื่อง ขอเล่าบางเรื่องก่อนนะครับ เพราะภาระใจของผมวันนี้ที่พระบิดาทรงนำ คือ ความเป็นห่วงต่อลูกๆของพระบิดาในบางครอบครัว  ที่อยากให้ทำการแบ่งปัน...

อัศจรรย์ที่ 1

เป็นความฝันที่เหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงว่า ผมได้พบครอบครัวหนึ่งได้รับอุบัติเหตุรถชน (แบบกระแทก) แต่ก็ร้ายแรงพอที่จะทำให้เกิดการสูญเสียลูกในท้องของหญิงท่านนั้น ซึ่งผมได้เดินมาพบโดยบังเอิญและได้เข้าไปสัมผัสที่แผ่นหลังของหญิงผู้นั้น แล้วก็เริ่มการอธิษฐานเผื่อ เป็นเวลานาน... เป็นความฝันที่ได้ออกคำอธิษฐานที่เสียงดังและชัดเจนมากและพูดแบบละเมอออกมา...จนการอธิษฐานจบในพระนามพระเยซูคริสตเจ้า... และผมก็ค่อยๆตื่นขึ้นในลักษณะที่ฝ่ามือขวาวางไว้ที่ศีรษะด้านขมับขวา!... พระบิดาคงจะทรงใช้ลูกเพื่อการอธิษฐานเผื่อ...ให้กับผู้ประสบปัญหาในช่วงเวลานั้นให้กับครอบครัวของใคร ณ ที่ใด สักแห่ง...แต่ผมคิดไม่ถึงว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์จะเปิดโอกาสให้ลูกได้รับใช้...แม้ว่าลูกยังหลับ... ลูกขอขอบพระคุณพระบิดาอย่างสุดซึ้งที่ทรงรักและเป็นห่วงลูกๆของพระองค์ โดยพระบิดาไม่เคยมีวันหยุดพัก...

อัศจรรย์ที่ 2

ก่อนที่ผมจะได้เริ่มติวหนังสือให้ลูกสาวในเช้านี้ ลูกสาวได้นำการ์ตูน (ภาพ) ที่ทำขึ้นเอง 2 เรื่อง ที่แต่งไว้นานแล้ว  มาขอให้ผมอ่าน ผมก็ถามลูกว่ามันเกี่ยวกับสอบหรือเปล่า ลูกก็ตอบไม่เกี่ยว และบอกให้ผมอ่านดังๆ โดยมีเหตุผลแต่เพียงว่าอยากฟัง ให้พ่ออ่านให้ฟังดังๆ เท่านั้น!!!

เรื่องแรก คือ  ความรักของแม่หมีกับลูกหมี

เรื่องมีอยู่ว่า...

ลูกหมีอยากกินปลา จึงบอกแม่หมี แม่หมีก็ออกไปหาปลา และจับปลาได้ตัวใหญ่มาก และที่ได้ตัวใหญ่มากมาก็เป็นเพราะเจ้าปลาใหญ่นั้นยิ่งยโสและเชื่อมั่นในความว่องไวและขนาดตัวที่ใหญ่ สุดท้ายแม่หมีผู้มีประสบการณ์การจับปลามาอย่างชำนาญก็จับปลาตัวนั้นให้ลูกหมีได้สำเร็จ และนำมากินแบ่งกัน

ผมอ่านแล้วก็คิดถึงพระวจนะคำของพระบิดา

มัทธิว บทที่ 7

9 ในพวกท่านมีใครบ้างที่จะเอาก้อนหินให้บุตร เมื่อเขาขอขนมปัง

ผมก็กล่าวย้ำกับลูกไปว่าพ่อแม่รักลูกอย่างไร...

เมื่อลูกหิว แม่หมีก็จะรีบออกไปหาอาหารมาให้ถึงแม้ว่าจะยากลำบากเพียงใดก็เพียรพยายามช่วยเหลือลูกของตนและแก้ปัญหาเรื่องความหิวได้สำเร็จและมีความสุข เป็นเพราะแม่หมีได้กระทำด้วยความรัก มิใช่ทำสิ่งต่างๆให้ลูกเพราะเป็นหน้าที่ (หรือแบบที่คนชอบทำให้ลูกด้วยความสุขในแบบที่โลกให้...และคิดว่าสิ่งนั้นดีแล้ว) แม่หมีจึงทุ่มเทและทำให้ด้วยชีวิตโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน

ในใจผมคิดต่อ...แต่ปัญหาของคนเรานั้นต่างจากเรื่องการ์ตูนภาพ "ความรักของแม่หมีกับลูกหมี" ปัญหาของคนเรามีมากกว่าความหิว... แม้แต่พระบิดากับพระบุตรเองก็ตาม

พระบิดาและพระบุตรทรงมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ่ง ไม่ว่าเรื่องการหาเวลาพูดคุยกับพระบิดา และพระบิดารับฟังปัญหา รับฟังคำอธิษฐาน ของพระบุตรอย่างสม่ำเสมอ สิ่งนี้คือสิ่งที่ทำให้พระบุตรติดสนิทอยู่กับพระบิดา...เชื่อในความรักที่พระบิดามีต่อพระบุตร และพระบุตรทรงวางใจและไม่กังวลใจกับแผนการที่พระบิดาทรงวางไว้

เรื่องที่ 2 คือ ความรักของครู

คุณครู : วันนี้ครูมีคำถามมาถามนักเรียน ว่า "ระหว่างเด็กโง่กับเด็กฉลาด พวกเธอคิดว่าคุณครูรักใคร?"

เด็กนักเรียน : รักเด็กฉลาดแน่นอน...

คุณครู : ไม่ใช่

เด็กนักเรียน : ทำไมละครับ

คุณครู : เฉลย ---> "รักนะเด็กโง่"

เด็กนักเรียน : ???

ผมก็บอกลูกว่า "สงสัยดูบางรักซอยเก้ามากไป" 555

แต่ในคำคืนนี้ คำพูดจากภาพวาดการ์ตูน มันก้องอยู่ในใจตลอด มันเป็นเรื่องต่อจากนิทานเรื่องแรกนี่นา...

"พระบิดาเลือกที่จะส่งพระบุตรลงมาเกิดในรางหญ้า พระบุตรเติบโตขึ้นและทำภาระกิจของพระบิดาที่ทรงมอบหมายไว้ โดยไม่เลือกชั้นวรรณะ ไม่ว่าจะอยู่กินกับผู้ร่ำรวยหรือยากจนและช่วยเหลือผู้เจ็บไข้ หรือทำคนตายให้ฟื้น พระบุตรไม่เลือกให้สิทธิพิเศษกับพระนางมารีย์ผู้เป็นแม่..."

มัทธิว บทที่12: 46-50

ขณะที่พระองค์ยังตรัสกับประชาชนอยู่นั้น มารดาและพวกน้องชายของพระองค์พากันมายืนอยู่ภายนอก หาโอกาสจะสนทนากับพระองค์ มีคนหนึ่งทูลพระองค์ว่า "พระองค์เจ้าข้า มารดาและน้องชายของพระองค์ยืนอยู่ข้างนอก หาโอกาสที่จะสนทนากับพระองค์" พระองค์จึงตรัสกับผู้ที่มาทูลนั้นว่า "ใครเป็นมารดาของเรา ใครเป็นพี่น้องของเรา" พระองค์ทรงชี้ไปทางพวกสาวกของพระองค์และตรัสว่า "นี่เป็นมารดาและพี่น้องของเรา ด้วยว่าผู้ใดจะกระทำตามพระทัยพระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ผู้นั้นแหละเป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา"

พระบิดาทรงรักลูกๆทุกคน ไม่ว่าลูกของพระองค์เป็นใคร เป็นอย่างไร  พระบิดาทรงรัก และอยากให้ลูกๆรักกันและกัน ให้อภัยกันและกัน และรอเราทุกวันคืน...ว่าเมื่อไรเราจะหันกลับมามองหาและเชื่อในพลังแห่งรักของพระองค์ รักของพระองค์ไม่มีตัวเลือก และไม่ต้องเลือกที่จะรัก...

------------------------------------