ความรักสร้างประวัติศาสตร์

มีนาคม 2009

*  ความรักทำให้พระเจ้าอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่ได้
ผู้ที่กล่าวเช่นนี้คือนักบุญโทมัส อาไควนัส  ในความเป็นจริงโลกคือเครื่องหมายของความรักของพระเจ้า การที่พระทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ ก็เป็นเครื่องหมายที่พระเจ้าทรงประทานแก่มนุษย์ เพื่อให้เขากลับเป็นบุตรที่พระเจ้าทรงรัก
ความรักของพระเจ้าเป็นหัวใจของการเปิดเผยความจริง เรื่อง
ราวเกี่ยวกับการจำแลงพระกายของพระเยซูเจ้าบนภูเขาทาบอร์  มีวัตถุประสงค์ให้พระเยซูเจ้าเป็นที่รู้จักอย่างถูกต้อง ในฐานะทรงเป็นมนุษย์และพระบุตรของพระเจ้า นายร้อยโรมันที่อยู่ ณ เชิงกางเขนบนเขากัลวาริโอกล่าวไว้อย่างถูกต้องว่า “ชายคนนี้เป็นพระบุตรของพระเจ้าแน่ทีเดียว” (มก 15:39)
การจำแลงพระกายของพระเยซูเจ้ายังหมายถึงการจำแลงกายของมนุษย์ด้วย เพื่อเข้าใจเรื่องนี้อย่างถ่องแท้ จำเป็นต้องผ่านปัสกาเสียก่อน เราทุกคนล้วนเป็นลูกหลานของอาดัม ศิษย์ทั้งสามคนบนภูเขาทาบอร์ต่าง “ตกใจกลัว” (ข้อ 6) หรืออาจจะแปลว่า “รู้สึกพิศวงงงงวย”ก็ได้ ซึ่งบ่งบอกอารมณ์ของมนุษย์ บรรดาศิษย์จะเข้าใจทุกอย่างหลังจากเหตุการณ์ผ่านพ้นไปแล้ว ประกาศกเอลียาห์กับโมเสสที่แสดงตนสนทนากับพระเยซูเจ้า หมายความถึง ความรู้ในพันธสัญญาเดิมที่ค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้นในองค์พระเยซูคริสตเจ้า ทั้งสองเป็นผู้นำหน้าพระองค์ และประกาศเรื่องราวของพระองค์ให้ทราบว่า พระเยซูองค์นี้แหละคือผู้ที่บรรดาประกาศกได้กล่าวถึงในสมัยก่อน  และยอห์นผู้ทำพิธีล้างก็ได้ประกาศเช่นเดียวกัน  คำประกาศนี้ได้รับการยืนยันในวันที่พระเยซูเจ้าทรงรับพิธีล้างในแม่น้ำจอร์แดน ขณะนั้น มีเสียงดังมาจากฟากฟ้าว่า    “ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เป็นที่โปรดปรานของเรา” (มก 1:11) พระเยซูเจ้าคือบุคคลที่โลกรอคอย บัดนี้พระองค์ทรงเปิด
เผยพระองค์ และบอกให้เราทราบถึงสิ่งที่พระองค์ทรงมีพระประสงค์ให้เรากระทำ การทรมานของพระองค์เป็นเพียงแต่ทางผ่าน  การกลับคืนชีพทำให้เราเห็นพระพักตร์แท้จริงของพระคริสตเจ้าและใบหน้าอันแท้จริงของเราด้วย มันครอบคลุมทุกมิติของประวัติศาสตร์แห่งความรอด

* พระเจ้าทรงเป็นความรัก
พระวจนาตถ์ทรงเป็นพยานว่า พระเจ้าทรงเป็นความรัก นี่
คือคำจำกัดความที่ถูกต้องที่สุดของพระเจ้า “พระเจ้าทรงเป็นความรัก ผู้ใดดำรงอยู่ในความรัก ย่อมดำรงอยู่ในพระเจ้า (1 ยน 4:16)ถ้อยคำเหล่านี้บอกเราอย่างชัดเจนว่า หัวใจของความเชื่อคริสตชนคืออะไร ถ้อยคำเหล่านี้กล่าวถึงภาพลักษณ์ของพระเจ้าที่บรรดาคริสตชนมี รวมทั้งภาพลักษณ์ของมนุษย์และการเดินทางของเขา ยิ่งกว่านั้น ในประโยคเดียวกันนี้ ยอห์นยังให้สูตรอันเป็นข้อสรุปของชีวิตคริสตชนด้วย เราได้รับรู้ความรักซึ่งพระเจ้าทรงมีต่อเรา และเราได้เชื่อในความรักนั้น” (Deus Caritas est 1) ความรักนี้ หลอมพระเจ้ากับมนุษยชาติเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน พระเจ้าทรงยืนยันอย่างชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อ “เพราะเจ้าล้ำค่าและมีเกียรติในสายตาของเรา และเพราะเรารักเจ้า” (อสย 43:4)

* “ใครจะแยกเราจากความรักของพระคริสตเจ้า?”
เรามิใช่บุตรเหมือนพระองค์หรือ?       นี่คือเค้าโครงของประวัติศาสตร์  คือเป็นบุตรในองค์พระบุตร   เป็นผู้ที่พระเจ้าทรงรัก “ ผู้ได้รับความรักให้กำเนิดความรัก   แสงสว่างที่เข้าถึงได้ให้กำเนิดแสงสว่างที่เข้าถึงไม่ได้   นี่คือผู้ที่ผู้คนเรียกบุตรของโยเซฟ   และเป็นบุตรสุดที่รักของเราตามธรรมชาติพระเจ้า...พระบิดาเจ้าผู้ทรงเป็นอมตะได้ส่งพระบุตรผู้ทรงเป็นอมตะและพระวจนาตถ์ของพระองค์มายังโลก พระองค์เสด็จมาประทับอยู่กับมนุษย์เพื่อล้างเขาด้วยน้ำและพระจิตเจ้า....ดังนั้น ถ้ามนุษย์กลับเป็นอมตะ เขาก็กลับเป็นพระเจ้าด้วย ถ้ามนุษย์สามารถกลับเป็นพระเจ้าได้โดยอาศัยน้ำกับพระจิตเจ้า เขาก็จะเป็นผู้ร่วมรับมรดกกับพระคริสตเจ้าได้หลังจากกลับคืนชีพจากความตาย”(น.ฮิปโปลิโต)
เทววิทยาแท้คือเทววิทยาที่เคลื่อนลงสู่เบื้องล่าง ในการเสวนากับพี่น้อง โดยปกติ เราเริ่มจากสภาพที่เป็นอยู่ แล้วจึงเคลื่อนไปหาพระเจ้า   อย่างไรก็ตามเราไม่ควรเรียกจุดนี้ว่าจุดเริ่มต้น  เพราะเรานำสถานการณ์ของเราขึ้นมาพิจารณา  ซึ่งในสถานการณ์นั้น เราสามารถพบกับความรักของพระเจ้าได้
Lectio Divina โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขั้น Meditatio มิได้ละเลยที่จะนำเอาสถานการณ์ชีวิตขึ้นมาพินิจ พิจารณา  และปล่อยให้พระวาจาแทรกซึมเข้าไป  เราจึงเริ่มจากต้นกำเนิดและทุกสถานการณ์ได้รับแสงสว่างจากเบื้องบน     พระเจ้า“เสด็จเยี่ยม กอบกู้ และช่วยประชากรของพระองค์ให้รอดพ้น”(อ้าง ลก 16:8.78.79)
อย่างไรก็ตาม ความรักของพระเจ้ามิได้ทำให้เราพ้นจากความยากลำบาก แต่ทรงเป็นแสงสว่างที่ช่วยให้มองเห็นสถานการณ์ชัดเจนขึ้น ทำให้เรามั่นใจว่า ณ ที่นี้ ณ บัดนี้พระเจ้าทรงรักเรา    อับราฮัมมีประสบการณ์เช่นนี้ เมื่อพระเจ้าทรงขอให้ท่านนำบุตรชายคนเดียวของท่านไปบูชาแด่พระเจ้า (อ้าง ปฐก 22)    ท่านสอนเราให้พูดคำว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่” ทุกเวลาและทุกเมื่อ สิ่งนี้เรียกร้องการมอบตนทั้งครบ โดยมั่นใจว่า ตนอยู่ใน “พระหัตถ์อันปลอดภัย” ของพระเจ้า เพียงแต่รู้ว่าพระเจ้าทรงรักก็เพียงพอแล้ว

MEDITATIO (พระวาจาของพระเจ้าตรัสกับฉันวันนี้)
• “ขอให้สิ่งที่ท่านทั้งหลายฟังมาตั้งแต่แรกเริ่มนั้นคงอยู่ใน
ท่าน ถ้าสิ่งที่ท่านฟังมาตั้งแต่แรกเริ่มนั้นคงอยู่ในท่าน ท่านก็ดำรงอยู่ในพระบุตรและในพระบิดา   พระสัญญาที่พระองค์ประทานไว้คือ ชีวิตนิรันดร” (1 ยน 2:24)
• พระเจ้าทรงรักและปรารถนาได้รับความรักตอบ ธรรม-
ชาติของความรักคือการสื่อสารสองทาง   พระเจ้าทรงรักมนุษย์ก่อน ส่วนมนุษย์ต้องเลือกพระองค์เป็นเอกเหนือทุกสิ่ง     และซื่อสัตย์ต่อพระองค์
• นี่ต้องเป็นประสบการณ์ในแต่ละวัน แม้ความยากลำบากจะ
ไม่หนีหายไปไหนก็ตาม เป็นความหมายเดียวกันกับคำว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่”ของอับราฮัม ซึ่งชาวยิวถือว่าเป็นจุดสุดยอดของสัมพันธภาพกับพระเจ้า  ความรักของพระเจ้ามิได้คุ้มครองป้องกันเราให้พ้นจากความยากลำบาก “จุดสุดยอด ณ ที่นี้คือ การผสมผสานระหว่างการนอบน้อมเชื่อฟังขององค์พระบุตร   กับความพร้อมในการเผชิญหน้ากับความตายแทนเราทุกคน บวกกับความพร้อมของพระบิดาในการ
มอบทุกสิ่งแก่เราในการบูชาขององค์พระบุตร ดังนั้น พระเจ้าทรงประ
ทับอยู่กับเรา  ยิ่งกว่านั้น    พระองค์ทรงประทับอยู่เพื่อเราซึ่งเป็นบุคคลที่พระองค์ทรงรัก” (H. U. von Balthasar).

ORATIO (พระวาจาของพระเจ้าทำให้เราภาวนา)
ขอโทษ 
“เรารู้ว่า สภาพเดิมของความเป็นมนุษย์ของเราถูกตรึงกางเขนไว้กับพระองค์แล้ว เพื่อว่าร่างกายที่ใช้ทำบาปของเราจะถูกทำลาย และเราจะไม่เป็นทาสของบาปอีกต่อไป เพราะคนที่ตายแล้วย่อมพ้นจากบาป แต่เราเชื่อว่า ถ้าเราตายพร้อมกับพระคริสตเจ้าแล้ว เราก็จะมีชีวิตพร้อมกับพระองค์ด้วย”(รม 6:6-8)
ขอบคุณ  
“ขอบพระคุณพระเจ้าที่ท่านเคยเป็นทาสของบาป แต่ท่านเต็มใจเชื่อฟังพระธรรมคำสอนที่ท่านได้รับมา” (รม 6:17)
ขอพรพระจิตเจ้า 
ที่แม่น้ำจอร์แดน และที่ทาบอร์ มีพระตรีเอกภาพ “ทันทีที่พระองค์เสด็จขึ้นจากน้ำ ก็ทรงเห็นท้องฟ้าถูกแหวกออก พระจิตเจ้าเสด็จลงมาเหนือพระองค์ดุจนกพิราบ และมีเสียงมาจากฟากฟ้าว่า ‘ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เป็นที่โปรดปรานของเรา’” (มก1:10)

CONTEMPLATIO (พระวาจากลับเป็นความจริง)
พระเจ้าทรงกระทำกับข้าพเจ้าดังที่ได้ทรงกระทำกับอับราฮัม (“ขอเจ้าจงพาลูกชายของเจ้า ลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้า ผู้ที่เจ้ารัก คืออิสอัค ไปยังแคว้นโมริยาห์ จงถวายเขาเป็นเครื่องเผาบูชาบนภูเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งเราจะสำแดงแก่เจ้า”) (ปฐก 22:2) และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “พระเจ้าทรงรักโลกอย่างมาก จึงประทานพระบุตรเพียงพระองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่มีความเชื่อในพระบุตร จะไม่พินาศ แต่จะมีชีวิตนิรันดร” (ยน 3:16)พระองค์มิได้หวงแหนพระบุตรของพระองค์ ดังที่เกิดกับอับราฮ้ม (ดู รม 3:32)

COMMUNICATIO (พระวาจาของพระเจ้าอยู่ในทุกคน)

มาระโก ผู้นิพนธ์พระวรสาร

ถึงแม้อายุยังน้อยเกินไปที่จะถูกรับเข้าอยู่ในกลุ่มของบรรดาอัครธรรมทูต แต่ท่านก็เจริญชีวิตเหมือนเขาเหล่านั้น ในพระมหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพงกรุงโรม มีรูปของอัครสาวกทั้งสิบสองเป็นโมเซอิคประดับอยู่ ในจำนวนนั้นมีรูปของบารนาบัสและมาระโกรวมอยู่ด้วย

หนังสือพันธสัญญาใหม่ พูดถึงมาระโกไม่กี่ตอน ครั้งแรกเมื่อท่านร่วมเดินทางไปกับบารนาบัสลูกพี่ลูกน้องและเปาโลในการเดิน

ทางธรรมทูต เปาโลมีความรู้สึกว่า เขาเป็นคนโลเล ไม่มั่นคง (กจ 15:38) จึงไม่อนุญาตให้ตามไปถึงเมืองเปอร์กา เหตุการณ์ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า การตัดสินในของเปาโลครั้งนั้น เป็นการตัดสินใจที่ด่วนเกิน บารนาบัสมองไกลกว่า จึงพาหนุ่มมาระโกกลับบ้าน ส่วนเปาโลเดินทางต่อไปตามเส้นทางของตน อีกไม่กี่ปีต่อมา มาระโกก็กลับมาอยู่กับเปาโลอีก คราวนี้เปาโลเห็นคุณค่าและพูดถึงเขาด้วยความชื่นชม “เอปาฟรัส เพื่อนนักโทษที่อยู่กับข้าพเจ้าเพราะพระคริสตเยซู รวมทั้งผู้ร่วมงานทุกคน คือมาระโก อาริสทารคัส เดมาสและลูกา ขอส่งความคิดถึงท่าน” (ฟม 24; คส 4:10)

ตอนสุดท้ายของการอยู่ในคุกครั้งที่สอง ท่านเขียนถึงทิโมธีว่า “จงพามาระโกไปกับท่านด้วย เพราะเขามีประโยชน์สำหรับข้าพเจ้าในการปฏิบัติศาสนบริการ” (2 ทธ 4:11) ด้วยเหตุนี้ หนุ่มมาระโกจึงไปกรุงโรม ตอนนั้นท่านโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความจงรักภักดีต่อทุกคน ท่านช่วยเหลือเปาโลมากถึงแม้จะได้ร่วมงานกับภารกิจของเปโตรเป็น

พิเศษ เปโตรเรียกท่านเป็นลูก “ขอฝากความคิดถึงท่าน มาระโกบุตรของข้าพเจ้าก็ฝากความคิดถึงท่านด้วย” (1 ปต 5:13) ท่านเดินทางไปมาระหว่างสองชุมชนที่เจริญรุ่งเรือง ท่านมีพระพรในการฟังที่ดีและคล่องแคล่วในการเขียน เราจึงมีพระวรสารฉบับแรกที่ถูกเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งเล่าประสบการณ์ของเปโตร ที่มีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับชีวิตคริสตชนสมัยแรกเริ่ม เมื่อพระเยซูเจ้าทรงรวบรวมบรรดาศิษย์และประกาศข่าวดี พระวรสารของมาระโกเป็นชีวประวัติ ที่เปี่ยมล้นด้วยชีวิตใหม่ที่องค์พระผู้ไถ่ได้นำมาสู่โลก พระเยซูเจ้าทรงกระทำและตรัส รายละเอียดหลายอย่างดูเหมือนมาจากประจักษ์พยานส่วนตัวของผู้เขียน หลายครั้งท่านอยู่ที่นั่น ได้เห็นและได้ยินพระอาจารย์ตรัสสอน สิ่งนี้อธิบายว่า เพราะเหตุใดหนังสือของท่านจึงเป็นที่นิยมอย่างมาก และมีผู้สนใจอ่านกันมาก เมื่อบรรดาอัครสาวกถูกฆ่าเป็นมรณสักขีที่Acquae Salviae, บนเนินวาติกันแล้ว มาระโกก็กลับบ้านเกิด และได้ตั้งพระศาสนจักรที่ Alexandria ใน Egypt

ธรรมประเพณียืนยันว่า มาระโกตายเป็นมรณสักขีเช่นกัน ชีวิตของท่านเป็นที่ชีวิตที่งดงามและประสบความสำเร็จ เป็นชีวิตของอัครสาวกแท้จริง