กลุ่มแบ่งปันการรำพึงพระคัมภีร์
วันที่ 26 พฤษภาคม 2011

ลูกา 2: 43-47 

เมื่อวันฉลองสิ้นสุดลง ทุกคนก็เดินทางกลับ แต่พระเยซูเจ้ายังประทับอยู่ที่กรุงเยรูซาเลมโดยที่บิดามารดาไม่รู้ เพราะคิดว่าพระองค์ทรงอยู่ในหมู่ผู้ร่วมเดินทาง เมื่อเดินทางไปได้หนึ่งวันแล้ว โยเซฟพร้อมกับพระนางมารีย์ตามหาพระองค์ในหมู่ญาติและคนรู้จัก เมื่อไม่พบจึงกลับไปกรุงเยรูซาเลมเพื่อตามหาพระองค์ที่นั่นในวันที่สาม โยเซฟพร้อมกับพระนางมารีย์พบพระองค์ในพระวิหารประทับอยู่ในหมู่อาจารย์ ทรงฟังและทรงไต่ถามพวกเขา ทุกคนที่ได้ฟังพระองค์ต่างประหลาดใจในพระปรีชาที่ทรงแสดงในการตอบคำถาม

ผม/ดิฉัน อยู่ที่ไหน? 

(Where am I?)

ชายคนหนึ่ง เป็นคนขี้หลงขี้ลืมเป็นอย่างมาก ความจำของเขาสั้นมากๆ  ทุกเช้าเวลาเขาตื่นนอน เขาหาเสื้อผ้าที่จะแต่งตัวออกไปทำงานไม่พบ เพราะเขาจำไม่ได้ว่า เมื่อคืนเขาวางเสื้อผ้าของเขาไว้ที่ไหน นอกจากเสื้อผ้าแล้ว เน็คไท ผ้าเช็ดหน้า ถุงเท้า รองเท้า กระเป๋าทำงาน ก็หาไม่พบเช่นกัน เพราะจำไม่ได้อีกเช่นกันว่าวางไว้ที่ไหน เป็นเช่นนี้บ่อยๆ จนเขาเครียดนอนไม่ค่อยหลับ เพราะมัวทบทวนความจำว่า ของที่จะใช้วันรุ่งขึ้นแต่ละชิ้นเก็บไว้ที่ไหน

จนกระทั่งคืนหนึ่งก่อนนอน เขาก็เกิดความคิดปิ๊งขึ้นมา และร้องตะโกนด้วยความดีใจว่า เขาหาทางแก้ความขี้หลงขี้ลืมของเขาได้แล้ว....  คืนนั้นก่อนขึ้นเตียงนอน เขาจึงจัดการต่อไปนี้:-

......เสื้อเชิ๊ต กางเกงขายาวไปทำงาน  วางไว้ขอบปลายเตียง

......เน็คไท ผ้าเช็ดหน้า  วางทับบนเสื้อเชิ้ต

......ถุงเท้า  รองเท้า วางไว้บนพื้นใกล้กางเกง

......หวี กระปุกน้ำมันใส่ผม วางไว้บนขอบเตียงถัดจากเสื้อเชิ๊ต

......กระเป๋าสตางค์ ใส่เข้าในกระเป๋ากางเกง

......บัตรรถไฟฟ้า BTS ใส่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

......กระเป๋าทำงาน วางบนพื้นพิงกับขาเตียง

......รายการที่ต้องทำในวันรุ่งขึ้น เขียนบนกระดาษ วางไว้บนกระเป๋าทำงาน

เมื่อเตรียมรายการต่างๆ เหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ยิ้มกับตัวเองว่า คืนนี้ ไม่ต้องห่วงกังวลอะไรแล้ว คงได้หลับสนิทสักคืน......  และเป็นเช่นนั้น  คืนนั้น ชายนักธุรกิจคนนี้หลับอย่างสบาย ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น แปรงฟัน ล้างหน้า ล้างตา อาบน้ำ เสร็จแล้วก็แต่งตัวเพื่อไปทำงาน......  ทุกอย่างสะดวกเป็นไปตามขั้นตอนที่เขา จัดเรียงไว้เมื่อคืนก่อน.....  เสื้อ กางเกง เน็คไท ฯลฯ อยู่ต่อหน้าครบ กระเป๋าสตางค์ กระเป๋าทำงานอยู่พร้อม......แต่งตัวเสร็จแล้ว ทุกอย่างพร้อมแล้ว พร้อมออกจากห้องนอน ลงข้างล่างไปทำงาน.......

 แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาหาสิ่งหนึ่งยังไม่พบ......  เขากำลังทบทวนกับตัวเองว่า แต่งตัวเสร็จแล้ว ใส่รองเท้าแล้ว กระเป๋าสตางค์ กระเป๋าทำงาน บัตรรถไฟฟ้า ก็พร้อมแล้ว....... แต่......... แต่  ......แต่เขาหาตัวของเขาเองไม่พบ เขาไม่รู้ว่าตัวเขาอยู่ที่ไหน? (ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ส่วนประกอบภายนอกพร้อมแล้ว  แต่ “ตัวเอก” ที่ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้รับใช้ยังหาไม่พบ?!!!)

 ข้อคิด : ในชีวิตมนุษย์เรา เรามักจะถามตัวเราเองว่า  “ผม/ดิฉัน คือใคร?” (Who Am I?)

 คำถามนี้ นำเราให้คิด รำพึง ถามตัวเอง ซึ่งหมายความว่า เราจะต้องสำรวม พิศเพ่งรำพึง ลงลึกสู่จิตใจของเราเอง (turn inward) เป็นการแยกตัวเราออกจากโลกภายนอกออกจากสังคม ออกจากคนอื่น แต่ถ้าเราตามตัวเองว่า “ผม/ดิฉัน อยู่ที่ไหน?” (Where Am I?) คำถามนี้จะพาตัวเองเข้าลงลึกในจิตใจตัวเอง (turn inward) และในขณะเดียวกัน ก็จะพาเราสัมพันธ์กับภายนอกกับคนอื่นด้วย (turn outward) เป็นความสัมพันธ์สองมิติ:

1. o มิติแรก “เข้าภายใน” (inward) ก็เพื่อสำนึก ตระหนัก ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนของโลก (หมายถึง มีบทบาท หน้าที่ ส่วนร่วมอะไรสำหรับโลก ชุมชน สังคม = กระแสเรียกของตน)

1. o มิติที่สอง “ออกภายนอก” (outward) ก็เพื่อสัมผัส สัมพันธ์กันส่งเสริม สนับสนุน สร้างสรรค์ โลก ชุมชนสังคม ที่อยู่ต่อหน้าจริงๆด้วยกิจการ กิจกรรม (dong) ด้วยความสำนึก (feeling)ด้วยความคิด (thinking) และ ด้วย “การเป็นคน” (being)ที่แท้จริง

เมื่ออาดัม/เอวา ทำผิดก็ไปหลบซ่อนตัว จนกระทั่งพระบิดามาถามหาด้วยคำถามว่า “เจ้าอยู่ที่ไหน?”

 (ปฐมกาล 3: 9)  อาดัมและเอวาได้ยินเช่นนั้น ก็ใช้ความคิด (thinking) แล้วจึงตอบว่า “ข้าพระองค์ได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ในสวน ก็เกรงกลัว เพราะข้าพระองค์เปลือยกายอยู่จึงได้ซ่อนตัวเสีย” (ปฐมกาล 3: 10) แล้วพระเจ้าตรัสว่า  “ดูเถิด มนุษย์มาเป็นเหมือนผู้หนึ่งในพวกเราแล้วโดยรู้สำนึกในความดีความชั่ว” (ปฐมกาล 3: 22)

 อาดัม/เอวา กล้าเผชิญความกลัว (feeling) ยอมรับสภาพเปลือยเปล่าของตน (being) และกล้ากระทำ คือ

 ออกจากที่หลบซ่อนอยู่ (doing) ออกมาเพื่อเผชิญความจริง รับสารภาพความผิด ทั้งๆ ที่จิตใจของทั้งสองยังมีความกลัวเกรงพระเจ้า อับอายรู้สึกผิด.....  แต่ทั้งคู่ “พบตัวเอง” และไม่หลบซ่อนตัว กล้าออกมาเผชิญความจริง ทั้งคู่รู้ว่า “ผม/ดิฉัน อยู่ที่ไหน?” (Where Am I?) …..  เขาอยู่ต่อหน้าพระเจ้า