ลูกา 9: 57-62

ขณะที่พระเยซูเจ้าทรงพระดำเนินตามทางพร้อมกับบรรดาศิษย์

ชายผู้หนึ่งทูลพระองค์ว่า “ข้าพเจ้าจะติดตามพระองค์ไปทุกแห่งที่พระองค์จะเสด็จ พระเยซูเจ้าจึงตรัสกับเขาว่า “สุนัขจิ้งจอกยังมีโพรง นกในอากาศยังมีรัง แต่บุตรแห่งมนุษย์ไม่มีที่จะวางศีรษะ พระองค์ตรัสกับอีกคนหนึ่งว่า “จงตามเรามาเถิด” แต่เขาทูลว่า “ขออนุญาตให้ข้าพเจ้าไปฝังศพบิดาของข้าพเจ้าเสียก่อน” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “จงปล่อยให้คนตายฝังคนตายของตนเถิด ส่วนท่านจงไปประกาศพระอาณาจักรของพระเจ้า”  อีกคนหนึ่งทูลว่า “พระเจ้าข้า ข้าพเจ้า จะตามพระองค์ไป แต่ขออนุญาตกลับไปล่ำลาคนที่บ้านก่อน” พระเยซูเจ้าตรัสว่า “ผู้ใดที่จับคันไถแล้วเหลียวดูข้างหลัง ผู้นั้นก็ไม่เหมาะสมกับพระอาณาจักรของพระเจ้า”

ปากทำ vs มือทำ

หลายปีมาแล้ว ขณะนั้นสมเด็จพระสันตะปาปาองค์หนึ่งทรงประชวรอยู่ และคณะแพทย์แนะนำพระองค์ให้เข้ารับการเปลี่ยนหัวใจ (heart transplant) ซึ่งพระองค์ทรงตอบรับ

 เลขานุการของพระองค์จึงประกาศข่าวนี้ต่อสัตบุรุษที่มาชุมนุมเพื่อฟังข่าวการประชวรของพระองค์ เมื่อเลขาฯ อ่านประกาศการตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจแล้ว ก็เสริมขึ้นมาว่า ขอผู้อาสาสมัครชายที่จะบริจาคหัวใจของตนให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปา ปรากฏว่ามีชายที่อยู่ในลานมหาวิหารนักบุญเปโตรหลายร้อยคนยกมือขึ้น

เลขาฯ ของ Pope เห็นจำนวนผู้อาสาสมัครมากมายถึงขั้นนั้น ก็แจ้งต่อไปว่า ขอให้ผู้ที่อาสาสมัครยกมือจะบริจาคทุกคนมายืนรวมกลุ่มกันใต้ระเบียง แล้วจะปล่อยขนนกพิราบหนึ่งก้านให้ลอยลงมา ถ้าขนนกพิราบนี้ลอยตกลง ที่อาสาสมัครท่านใด ก็ถือว่าสมเด็จพระสันตะปาปาเลือกหัวใจของคนนั้นมาเปลี่ยน

กล่าวแล้วเลขาฯ ของ Pope ก็ปล่อยขนนกพิราบให้ลอยลงไปท่ามกลางกลุ่มชายอาสาสมัครเหล่านั้น ขนนกฯ ค่อยๆ หมุนลอยต่ำลงไป ต่ำลงไป พอลอยต่ำใกล้ศีรษะ ปรากฏว่าชายหลายๆ คนที่อยู่ในบริเวณใต้ขนนก ก็ช่วยกันเป่าให้ขนนกลอยสูงขึ้นไปใหม่ให้พ้นจากตนเอง และเปลี่ยนทิศทางไปยังชายคนอื่น.......

.......ชายกลุ่มถัดไปที่ขนนกกำลังลอยลงต่ำใกล้ศีรษะพวกเขาก็ทำเช่นเดียวกัน รีบเป่าลมอย่างแรงให้ขนนก ลอยไปที่อื่น........
......และเป็นเช่นนี้สักครู่ ก็ปรากฏมีที่ว่างท่ามกลางกลุ่มชายอาสาสมัครเหล่านั้น และขนนกพิราบก็ลอยต่ำลง ต่ำลง ตกลงบนพื้นของมหาวิหารนักบุญเปโตร....... (บังเอิญนักบุญเปโตรไปสู่สวรรค์อยู่กับพระบิดาแล้ว จึงไม่สามารถมอบหัวใจของตนเองให้สมเด็จพระสันตะปาปาได้!!!)

****************************

ข้อคิดแห่งชีวิต : ความตั้งใจดีของมนุษย์เรานั้น จะถูกพิสูจน์ถึงแก่นแท้ว่าดีจริงไหม ก็ต่อเมื่อเวลาแห่งการ กระทำตามที่ตั้งใจดีไว้นั้นมาถึงว่าเราทำได้จริงๆ ไหม?