Feb 8

 

กลุ่มแบ่งปันการรำพึงพระคัมภีร์

วันที่ 8 สิงหาคม 2013 มัทธิว 25: 42-45

‘......เพราะว่า เมื่อเราหิว ท่านไม่ให้อะไรเรากิน เรากระหาย ท่านไม่ให้
อะไรเราดื่ม เราเป็นแขกแปลกหน้า ท่านก็ไม่ต้อนรับ เราไม่มีเสื้อผ้า ท่านก็ไม่ให้เสื้อผ้า

เราเจ็บป่วยและอยู่ในคุก ท่านก็ไม่มาเยี่ยม’ พวกนั้นจะทูลถามว่า
‘พระเจ้าข้า เมื่อไรเล่าที่ข้าพเจ้าทั้งหลายเห็นพระองค์ทรงหิว ทรงกระหาย
ทรงเป็นแขกแปลกหน้า หรือไม่มีเสื้อผ้า เจ็บป่วย หรืออยู่ในคุก และไม่ได้
ช่วยเหลือ’ พระองค์จะตรัสตอบว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า
ท่านไม่ได้ทำสิ่งใดต่อผู้ต่ำต้อยของเราคนหนึ่ง ท่านก็ไม่ได้ทำสิ่งนั้นต่อเรา’

 

 

เราปฎิบัติตามความเชื่อของเราอย่างไร?
ในศตวรรษที่ 21
---------------------------------------------------------

แล้วพระองค์ก็หันมาทางอีกกลุ่มหนึ่ง ในศตวรรษที่ 21 แล้วกล่าวว่า:

+ เราหิวขออาหารจากเจ้า แต่เจ้ากลับสร้างภัตตาคารที่หรูหรา ทีเมนูอาหารแต่ละรายการราคาแพง
ขนาดรายได้ของคนยากจนหนึ่งเดือน ยังไม่สามารถชำระอาหารจานนี้ได้เลย
+ เราเปลือยกายไม่มีเสื้อผ้านุ่งห่ม ขอเสื้อผ้าจากเจ้า แต่เจ้ากลับสร้างโรงงาน ผลิตใยสังเคราะห์เพื่อทอ
ผ้าแพงๆ ออกแบบเสื้อแฟชั่นที่น้อยคนกล้าใส่ มีแต่นางแบบเท่านั้นที่กล้าสวมใส่เดินบน Catwalk
+ เราป่วยเจ็บไข้ ขอยาจากเจ้า แต่เจ้ากลับสร้างศูนย์สุขภาพคลินิกที่รับเฉพาะคนที่สามารถจ่ายค่าหมอ
ค่ายาแพงๆ คนไข้ยากจนเจ้าไล่ให้ไปหาศูนย์สาธารณสุขที่ให้ยาพื้นๆ ถูกๆ ไม่รู้ว่าจะช่วยลดไข้ได้หรือไม่
+ เราไม่มีที่อยู่อาศัย ตอนกลางคืนต้องนอนข้างถนนในสวนสาธารณะ หรือไม่ก็สถานีรถเมล์ แต่เจ้ากลับ
สร้างตึกอาคาร คอนโดสูงๆ ราคาแพงๆ เพื่อให้ครอบครัวร่ำรวยอยู่หรือให้เช่า
+ เราโดดเดี่ยวเดียวดาย ไร้เพื่อนไร้ที่พึ่งพา แต่เจ้ากลับสร้างศูนย์สโมสรนานาชนิด สโมสรนักธุรกิจ
เพื่อดื่มสังสรรค์ เฮฮาหลังเวลางาน สโมสรกอล์ฟสำราญกับการใช้เวลาครึ่งวัน ค่อนวันในก๊วนกอล์ฟ
ไม่กี่คน บนสนามหญ้าที่ดูไกลสุดลูกหูลูกตา
+ เราอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ ไม่มีใครมาสอนอ่าน สอนเขียนให้ แต่เจ้ากลับสร้างสถาบันการศึกษารับ
ลูกหลานคนรวย สอนเขาให้เห็นแก่ตัว สอนการเอารัดเอาเปรียบ สอนการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เพื่อจะได้
มั่งมีร่ำรวยขึ้น
+ เราขอความยุติธรรมในสังคม แต่เจ้ากลับสร้างศูนย์สังคมสงเคราะห์ ศูนย์เรี่ยไรขอบริจาคเงินจากชาวบ้าน
เพื่อนำอาหารที่ไร้ธาตุอาหารมาให้ นำเสื้อผ้ามือสอง มือสามมาให้
+ เราร้องขอสิทธิศักดิ์ศรีแห่งชีวิตมนุษย์ แต่เจ้ากลับสร้างคุกให้ใหญ่ขึ้น เพื่อจับนักโทษขังให้มากขึ้น
ในจำนวนนี้มีหลายคนถูกจับทั้งๆ ที่เป็นผู้บริสุทธิ์
+ เราต้องการความคุ้มครองจากผู้มีอำนาจสูงกว่า จากการรุกรานของผู้มีกำลังมากกว่า จากการถูกเอารัด
เอาเปรียบ จากการถูกแก่งแย่ง แต่เจ้ากลับสร้างรถถัง สร้างเรือรบ สร้างจรวด สร้างระเบิดมากขึ้น
+ เราต้องการเพียงสวนสาธารณะเล็กๆ เพื่อพบปะเพื่อนฝูง เพื่อเดินเล่น แต่เจ้ากลับขยายถนนให้กว้างขึ้น
บ้านที่อยู่อาศัย สวนสาธารณะ ในบริเวณใกล้เคียงถูกเวนคืนไปหมด
+ เราต้องการสถานที่สงบ เพื่อภาวนาอย่างเงียบๆ เป็นการส่วนตัวได้ แต่เจ้ากลับสร้างวัดสร้างโบสถ์
สร้างศูนย์ภาวนาที่ใหญ่โตมโหฬารจนเป็นสถานที่ท่องเที่ยว
+ เราต้องการจะพูดคุยกับพระเจ้า พระผู้สร้างของเรา แต่เจ้ากลับจัดพิธีกรรมอย่างโอ่อ่าหรูหรา
ซับซ้อนนอกเหนือคำภาวนาง่ายๆ จนเราไม่เข้าใจถึงความหมายว่าเจ้ากำลังทำอะไร
+ เราขัดสน รายได้ไม่พอ ต้องขอหยิบยืมจากเจ้า แต่เจ้ากลับมาคิดดอกเบี้ยในอัตราที่เหี้ยมโหด
จนชำระหนี้ไม่มีวันหมด ……

+ เราต้องขอทานตามถนน ตามสี่แยก หน้าสำนักงาน แต่เจ้ากลับตั้งบริษัทไฟแนนซ์ ตั้งธนาคาร
สะสมเงินทองไว้ในห้องมั่นคง
+ เรามีไม่พอจะกิน แต่เจ้ากลับสะสมทรัพย์สมบัติฝากไว้ในธนาคารเพื่อกินดอก
+ เราเน้นเรื่อง “การเป็น” (being) แก่เจ้าด้วยการใช้เวลาในการภาวนา รำพึง เป็นหนึ่งเดียวกับเรามากขึ้น
แต่เจ้ากลับแสวงหา “การมี” (being) มากขึ้น โดยการขวนขวายหาเงินทองหาทรัพย์สมบัติมากขึ้น

ฯลฯ ฯลฯ

ข้อคิดแห่งชีวิต : เราเป็นบุคคลที่ถูกเรียกว่า “เจ้า” คนนี้หรือไม่ในศตวรรษ 21 นี้......
.....เป็นบุญที่เราไม่ใช่ “เจ้า” คนนี้
......แต่ถ้าเราเป็น “เจ้า” คนนี้ แล้วก็
ต้องรีบ “กลับใจ” ยังไม่สายเกินไป!!!........

       บทรำพึงข้างต้น ‘ราฟาแอล’ ดัดแปลงจากเรื่องเล่าของคุณพ่อ John Stott เกี่ยวกับสัตบุรุษสตรีท่านหนึ่ง
ซึ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเธอว่า เธอเป็นคนไร้ที่อยู่อาศัย (homeless) ไปหาคุณพ่อเจ้าวัดองค์หนึ่งเพื่อขอที่พักและ
อาหาร แต่ได้รับคำตอบจากคุณพ่อองค์นั้นว่า คุณพ่อจะสวดภาวนาให้เธอ เธอจึงเขียนกลอนบทหนึ่งส่งให้
สำนักงาน Shelter (สำนักงานจัดหาที่พักสำหรับคนไร้ที่อยู่อาศัย) ดังนี้:


I was hungry,
and you formed a humanities group to discuss my hunger.
I was imprisoned,
and you crept off quietly to your chapel and prayed for my release.
I was naked,
and in your mind you debated the morality of my appearance.
I was sicked,
and you knelt and thanked God for your health.
I was homeless,
and you preached to me of the spiritual shelter of the love of God.
I was lonely,
and you left me alone to pray for me.
You seem so holy, so close to God.
But I am still very hungry – and lonely – and cold.


( 0 Votes )เราปฎิบัติตามความเชื่อของเราอย่างไร?